ابیاتی پند آموز
از نخل برهنه سایبانی مطلب از مردم این زمانه یاری مطلب
عزت به قناعت است و خواری به طمع با عزت خود بساز و خواری مطلب
****************************
نشنو از نی، نی حصیری بی نواست بشنو از دل، دل حریم کبریاست
نی بسوزد، خاک و خاکستر شود دل بسوزد خانه دلبر شود
****************************
زندگی سوختن و ساختن است زندگی تجربه آموختن است
****************************
هنگام سپیده دم خروس سحری دانی که چرا همی کند نوحه گری
یعنی که نمودند در آیینه صبح کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری
****************************
به دنیایی که مردانش عصا از کور میگیرند من از خوش باوری آنجا محبت جستجو کردم
****************************
دوستی با مردم دانا نکوست دشمن دانا به از نادان دوست
دشمن دانا بلندت میکند بر زمینت میزند نادان دوست
****************************
دوستی با مردم دانا چو زرین کوزه ایست بشکند یا نشکند باید نگاهش داشتن
دوستی با مردم نادان سفالین کوزه ایست بشکند یا نشکند باید به دور انداختن
****************************
دوستان را یاد کردن عار نیست قیمت کاغذ صد دینار نیست
دوستان را یاد کن تا زنده ای بعد مردن دوستی در کار نیست
****************************
دلا چونان معاش کن که گر بلغزد پای فرشته ات به دو دست دعا نگه دارد
****************************
دود اگر بال نشیند کسر شان شعله نیست جای چشم ابرو نگیرد گچه او بالاتر است
****************************
تا توانی دلی به دست آور دل شکستن هنر نمی باشد
****************************
تا توانی به جهان خدمت محتاجان کن قدمی یا قلمی یا درمی
****************************
ز گورستان گذر کردم صباحی شنیدم ناله و افسوس و آهی
شنیدم کله ای با خاک میگفت که این دنیا نمی ارزد به کاهی
****************************
منتظر نظرات ارزنده شما هستم
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
با سلام لطفا نظراتتان را بصورت خصوصی ارسال نکنید